Mając własne gospodarstwo rolne można przyjąć, że się jest osoba niezależną, samowystarczalna pod względem zdobywania pożywienia i zarabiania na życie. Nic bardziej mylnego. Wysoka specjalizacja w rolnictwie zakłada daleko idącą współpracę między rolnikami. Ciężka praca dosyć szybko staje się niemożliwa do wykonania przez osoby starsze, osiągające wiek emerytalny. Praca w gospodarstwie jest zbyt trudna dla starszych osób. W przypadku rolników egzekwowanie przejścia na emeryturę jest wyjątkowo dokładnie przestrzegane. Praca na roli jest ciężka i rolnicy chorują dużo częściej i dużo poważniej niż seniorzy mieszkający w miastach i niewykonujący pracy fizycznej. Emerytura rolnicza przysługuje rolnikowi lub jego rodzinie, gdy osiągnął wiek emerytalny określony w ustawie, przy czym podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez okres co najmniej 25 lat. To oznacza płacenie składek przez te wszystkie lata. W szczególnych przypadkach emerytura jest przyznawana kobietom pracującym w rolnictwie, które mają ukończone 55. rok życia, a mężczyźni – 60. rok życia. Warunkiem dodatkowym jest konieczność przepracowania 30 lat pracy. Rolnicy nie mają żadnej taryfy ulgowej , ich również obowiązuje przejście na emeryturę w wieku 67 lat. Prawo do emerytury rolniczej należy się każdej osobie pracującej w gospodarstwie rolnym lub posiadającym gospodarstwo rolnicze, która podlegała ubezpieczeniu. Konieczne jest posiadanie przez ten okres gospodarstwa lub gruntów, przy czym ich wielkość nie ma znaczenia. Zgodnie z ustawą emerytalną dotyczy to osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r. i mających określone ustawą przepracowane lata w gospodarstwie. Tylko takim osobom przysługuje emerytura rolnicza. Ma to fundamentalne znaczenie dla osób pracujących w gospodarstwie. Nie mogąc wykonywać pracy w gospodarstwie z uwagi na stan zdrowia lub ograniczone możliwości fizyczne emerytura staje się jedynym środkiem umożliwiającym przeżycie. Po sprzedaniu gospodarstwa rolnik posiada zabezpieczone środki na utrzymanie i dalsze spokojne życie.