Zakład pracy ma obowiązek powiadomić pracownika, że ten osiągnął wiek emerytalny. Natomiast indywidualną decyzją pracownika i jego prywatną sprawą jest to, czy będzie on chciał z tego uprawnienia i przywileju skorzystać. Przejście na emeryturę bowiem nie jest obowiązkowe. Pracownik samodzielnie podejmuje decyzję, czy chce przejść na emeryturę i kiedy. Pracodawcy nie wolno wywierać na pracownika żadnych nacisków w tym względzie. Pracodawca powinien znać wiek swoich pracowników i wiedzieć kto i kiedy jest uprawniony do przejścia na emeryturę. Zakład pracy nie ma możliwości stosowania środków motywujących pracownika do skorzystania z prawa do emerytury. Nawet wówczas, gdy pracodawca uważa, że na danym stanowisku pracy powinien pracować już ktoś inny, młodszy. Niedozwolone są szykany pracownika z tego względu, ze spowalnia proces przechodzenia na emeryturę. Jeśli ktoś jeszcze nie chce przejść na emeryturę, nie musi. Pracodawca ma obowiązek przesłać do ZUS odpowiednie dokumenty, ale może to zrobić tylko i wyłącznie za zgodą pracownika. Natomiast pracownik jest zobowiązany do czasu przejścia na emeryturę, do samodzielnego zebrania dokumentów potwierdzających okres zatrudnienia oraz wysokość zarobków. ZUS musi otrzymać komplet materiałów, aby wyliczyć prawidłowo wysokość świadczenia emerytalnego i ustawowo miesiąc na wyliczenie wysokości emerytury. W międzyczasie może zaistnieć konieczność uzupełnienia dokumentów lub konieczność podania okresu świadczenia urlopowych w okresach składkowych. Pracownicy pracujący w warunkach szkodliwych dla zdrowia po piętnastu latach pracy mogą skorzystać z prawa wcześniejszego przejścia na emeryturę. Z tym że wysokość świadczenia nie będzie pełna. Do uzyskania zgody na emeryturę wcześniejszą konieczne są odpowiednie pisma i formularze. Pracownik ma prawo domagać się od zakładu pracy lub uzyskania pomocy w zbieraniu dokumentów. Pracodawca musi dołożyć wszelkich starań, aby pracownik udostępnić stosowne materiały i wykazać daleko idąca pomoc w ich kompletowaniu.